O ovome se ne uči puno u školama
Pisao: Novinar Mladen Marić, 2017. godine.
Evo šta su radile zemlje koje danas glume demokrate i svima drže predavanja o ljudskim pravima. Sjedinjene Američke Države i Evropa, koje se ponose demokratijom, obogatili su se na tuđoj krvi.
Evropljani su pljačkali, mučili i ubijali, a njihovo bogatstvo počiva na kostima stotina miliona nedužnih ljudi. Ta i takva licemjerna Evropa, a s njom i SAD, propagiraju ljudska prava i svima drži predavanja o demokratiji. Zločini još uvijek traju preko neokolonijalizma, imperijalizma i korporativnog predatorskog i pljačkaškog kapitalizma.
Britanija
Britansko Carstvo bilo je najveće carstvo u istoriji. Na vrhuncu moći, Britanci su se hvalili “Carstvom u kojem sunce nikad ne zalazi” s obzirom da je zbog raširenosti njihovih kolonija svijetom sunce uvijek sijalo barem na jednom dijelu britanskog teritorija.
Međutim, u „carstvu u kojem Sunce nikada ne zalazi“, počinjeni su brojni zločini koji spadaju među najgore u istoriji. U slučaju razgraničenja Indije i Pakistana 1947. godine, Britanci su počinili ogromne greške. Tada je 14 miliona ljudi napustilo svoje domove, što je jedna od najvećih ljudskih migracija u istoriji.
U vrijeme Carstva, u Indiji je od gladi umrlo između 12 i 29 miliona ljudi. U masakru u Amritsaru 1919. godine, također u Indiji, za manje od deset minuta, britanski vojnici ubili su oko hiljadu ljudi. Ustanak plemena Mau Mau u Keniji, između 1952. i 1960. godine, završen je pobjedom Britanaca koji su pobili između 20 hiljada i 100 hiljada ljudi.
Francuska
U 19. i 20. vijeku, francuska kolonijalna imperija bila je drugi po veličini u svijetu, iza Britanske imperije. Francuska se očajnički i žestoko, bez obzira na cijenu, borila da zadrži afričke kolonije. Čak 14 afričkih zemalja dužne su, kroz kolonijalni ugovor, davati 85 posto svojih novčanih rezervi Centralnoj banci Francuske. Afrički lideri, koji su odbili platiti porez, ubijeni su ili bili žrtve državnog udara.
Ogromno prostranstvo Francuske Ekvatorijalne Afrike (današnji Čad, Gabon, Srednjoafrička Republika i Kongo) razdijeljeno je 1900. godine između 40 francuskih firmi koje su stekle pravo na 30 godina korištenja, bolje rečeno bezobzirne pljačke. Za izgradnju željezničke pruge do atlantske obale, koja se gradila u južnim dijelovima Konga od 1921. do 1932., regrutovano je 127.250 muškaraca, od kojih je 14 hiljada nestalo.
U zapadnoj Africi, Francuzi su u Drugom svjetskom ratu mobilisali 211 hiljada Afrikanaca, a 169 hiljada učestvovalo je u bitkama u južnoj Francuskoj. Ubijeno je 24.762, a ništa se ne govori o mnogima čija sudbina nije poznata. Za vrijeme sedmogodišnjeg rata u Alžiru, francuska vojska pobila je između 350 hiljada i 400 hiljada civila.
Belgija
Belgijski kralj Leopold II odgovoran je za smrt 15 miliona ljudi u današnjem Kongu. Ovaj zlotvor držao je u privatnom posjedu čitavu jednu državu i postao vladar teritorije 80 puta veće od njegove Belgije. Tako je postao apsolutni gospodar života i smrti za 20 miliona ljudi koji su na prostorima današnje Demokratske Republike Kongo živjeli vijekovima prije dolaska “bijelog čovjeka”.
Pod parolom “nauke i progresa”, Leopold je porobio čitav narod, pretvarajući Kongo u ličnu plantažu. Za red i mir bila je zadužena kraljeva privatna vojska. Eksploatacijom prirodnih bogatstava Konga, Leopold II stekao je ogromno bogatstvo.
Cjelokupna populacija kraljeve privatne države besplatno je radila bez bilo kakvih prava na prikupljanju biljnih sokova od kojih se pravila guma. Svako selo imalo je količinske kvote koje je moralo ispuniti. Ako ne bi uspjeli, mnogima su odsijecane genitalije, noge i ruke, bez obzira da li se radilo o muškarcu, ženi, starcu ili djetetu, dok su drugi kažnjavani udarcima bičem od kože nilskog konja.
Od 20 udaraca bičem ljudi bi gubili svijest, a od 100 umirali. Leopold II, koji je umro 1909. godine, nikada nije kažnjen za varvarske zločine protiv naroda Konga.
Holandija
Godine 1602., Holanđani osnivaju organizaciju kako bi omogućili slobodnu prodaju i nabavku robova za svoje azijske kolonije, a 1604. stvaraju vlastitu oazu za hvatanje roblja u Africi koju su nazvali Obala robova. Holanđani su prvi osmislili masovni prevoz robova, a za manje od 40 godina, polovina stanovništva holandskih kolonija u Aziji bili su robovi.
Godine 1621., osnivaju kompaniju kojom su trebali iz Obale roblja osigurati dodatnu radnu snagu na plantažama na Karibima. Ova kompanija transportovala je 550 hiljada robova do Kariba i Južne Amerike. Holanđani su vladali Indonezijom punih 350 godina, eksploatišući prirodna bogatstva do maksimuma. Nakon Drugog svjetskog rata, Holanđani su u Indoneziji počinili brojne zločine i masakre.
Na Božić 1946., holandske specijalne jedinice ubile su hiljade Indonežana u južnom Celebesu. Devetog decembra 1947., holandska kraljevska armija Istočne Indije na ostrvu Javi ubila je 431 muškarca.
Njemačka
Prvi genocid u 20. vijeku počinile su njemačke snage u jugozapadnoj Africi, kada su 1904. godine ubile više od 80 hiljada Namibijaca iz plemena Nama i Herero. Car Wilhelm II, 3. maja 1904., šalje u Namibiju Adriana Dietricha Lothara von Trotha, koji postaje vrhovni komandant njemačkih jedinica. Van Troth stiže s 14 hiljada vojnika u Namibiju i izjavljuje:
“Afrička plemena umrijeće nasilnom smrću. To je bio i ostao zadatak moje politike, u ostvarenju tog cilja služiću se terorom i okrutnošću. Istrijebiću afrička plemena morem krvi.“
Dan prije bitke kod Waterberga, Troth je opisao plan:
“Opkoliti Herere kod Waterberga i uništiti, a zatim osuditi na smrt.”
Drugog oktobra 1904., von Troth šalje upozorenje ustanicima:
“Ja, veliki general njemačke vojske, šaljem ovo pismo Hererima. Narod Herera mora napustiti zemlju. Ako odbije, natjeraću ga topovima.
Svaki pripadnik Herera, koji se zatekne unutar njemačkih granica, biće smaknut. Neću poštedjeti ni žene ni djecu. To su moje riječi Herero narodu.”
Ohrabreni ovakvim stavom svog komandanta, njemački vojnici ubijali su pripadnike plemena Herero bez milosti i silovali mlade Herero žene prije nego bi ih ubili ili protjerali u pustinju. Nakon rata, njemački eugenički stručnjaci tražili su od njemačkih kolonijalnih snaga da prikupe i pošalju u Berlin lubanje i ostale dijelove tijela pobijenih iz plemena Nama i Herero.
Španija
Špansko Carstvo bilo je prvo istinsko svjetsko kolonijalno carstvo. Špansko Carstvo doživjelo je vrhunac u 16. i 17., a kraj u 19. vijeku osamostaljenjem kolonija u Južnoj Americi i gubitkom ostalih kolonijalnih posjeda. Kolonizaije je započela nakon što se Kristofor Kolumbo 1493. godine vratio iz Zapadne Indije. Nakon toga, španska kraljica Izabela I. Kastiljska odobrila je pohode na novootkrivene prekomorske posjede.
Širenjem carstva, Španija je širila i vjerska učenja Katoličke crkve i pokrštavala lokalno stanovništvo. Domorodačko indijansko stanovništvo bilo je izloženo zlostavljanjima, pljački, prisilnom radu i regrutovanju u vojne jedinice. U velikom broju umiralo je od zaraznih bolesti, kao što su gripa, boginje i tifus.
Većina konkvistadora okrutno je postupala s naseljenicima regija koje su osvojili – ubijali su, porobljavali, silovali, pokrštavali domorodačko stanovništvo, nametali upotrebu španskog jezika, uništavali njihove običaje i kulturu i na ostale načine zlostavljali stanovništvo.
Portugal
Uz Špansko kolonijalno carstvo, portugalsko kolonijalno carstvo najstarije je kolonijalno carstvo u istoriji. Trajalo je šest vijekova, od 1415. godine, do povlačenja iz Makaoa 1999. i nezavisnosti Istočnog Timora 2002. godine. Prekomorska ekspanzija Portugalaca počela je 1488. godine kada je Bartolomeu Dias oplovio Rt dobre nade, zatim je uslijedilo putovanje Vaska da Game do Indije 1498., te otkriće Brazila 1500. godine.
Kada su stigli s okena na istočnoafričku obalu, Portugalci su odmah počeli pljačkati i paliti. Od svih kolonijalnih sila, Portugalci su najviše robova izvezli iz Afrike u Ameriku. U Portugalskoj Africi domorodac je mogao poboljšati društveni položaj kroz sistem asimilacije.
Ako je htio postati prilagođen, morao se obratiti mjesnom sudu i dokazati da zna čitati i pisati portugalski, da je katolik, da je materijalno nezavisan i ima volju napustiti domorodačke običaje i početi živjeti na evropski način.
Australija
Australski Aboridžini jedan su od najstarijih svjetskih naroda. Kada je prva britanska flota kolonista stigla u Australiju krajem 18. vijeka, na ovom kontinentu živjelo je između 300 hiljada i milion pripadnika aboridžinskih plemena.
U mnogim dijelovima Australije, Aboridžini su potpuno iskorijenjeni, ubijani ili nasilno iseljeni. Australci su donijeli Aboridžinima bolesti i alkohol, počinili ubistva, oduzimali djecu od aboridžinskih majki i provodili diskriminaciju. Između tridesetih i sedamdesetih godina 20. vijeka, desetine hiljada djece oduzeto je od aboridžinskih roditelja i smješteno u crkve na preodgoj u projektu poznatom kao Ukradena generacija.
Od 1910. godine, 100 hiljada aboridžinske djece odvojeno je od roditelja i predato novim, bjelačkim porodicama. Ova diskriminirajuća praksa, koja se u Australiji provodila do šezdesetih godina prošlog vijeka, bila je ozakonjena na federalnom i saveznom nivou.
SAD
Kada su stvorene Sjedinjene Države, Indijanci su smatrani divljacima zbog čega su ubijani u kontinuiranim napadima. Pokolj američkih Indijanaca i danas se u istorijskim udžbenicima prikazuje kao nešto normalno iako su zločini izvedeni s unaprijed planiranom namjerom i sistematski do konačnog istrebljenja američkih domorodačkih plemena.
Prvo legalno “humano” preseljenje Indijanaca počelo je 1830. godine, a 1859. godine u Teksasu više nije bilo Indijanaca. Do kraja 19. vijeka, bijelci su uništili između 12 i 15 miliona Indijanaca ubistvima i bolestima, od kojih su male boginje bile najsmrtonosnije. Indijance je istrijebila civilizacija u najvećem genocidu u istoriji, civilizacija koja samu sebe smatra najvećim zagovornikom poštivanja ljudskih prava u svijetu. (mojinfo.ba)
O ovome se ne uči puno u školama O ovome se ne uči puno u školamaO ovome se ne uči puno u školama
