Velikosrpska politika književnika Ljubomira Zukovića – “Ustaše i Turci (Bošnjaci) su mitski neprijatelji Srba”
Izvor: bosnae.info
Ljubomir Zuković je srpski književnik rođen u Pljevlju 1937. godine. Tokom agresija na Republiku Bosnu i Hercegovinu bio je ministar za obrazovanje, nauku i kulturu Republike Srpske. Jedno od njegovih najkotroverzinijih djela je “Srpska je rođena”.
Braneći europu od azijskih nasrtaja
Na početku štiva ističe ulogu koju je imao početkom avgusta 1992. godine, kada je ime “najmlađe i najsrpskije države” promijenio iz Srpska Republika Bosna i Hercegovina u Republika Srpska. Ime ove tvorevine smatra prikladnim iz razloga što će u budućnosti “moći da opstanu sva ona druga imena i nazivi do kojih je toliko stalo. Dakle, i Srbija, i Crna Gora, i Bosna, i Hercegovina, i Šumadija, i Zeta, i Raška, i Vojvodina, i Srem, i Bačka, i Krajina, pa shodno tome i: Srbijanac, Crnogorac, Bosanac, Hercegovac, Šumadinac, Zećanin, Rašanin, Vojvođanin, Sremac, Bačvanin, Krajišnik, i tako dalje”.
Smatra da “Srbi već vekovima stoje na zlu i opasnu mestu, ‘među Turke i među Latine’, braneći pravoslavlje i uzgred, uobraženu i nezahvalnu Evropu od brutalnih azijatskih nasrtaja”. Nekadašnje vjerne sluge Osmanske imperije [Bošnjake] smatra “ljudima proklete od Boga i sl”. U njima vidi “tamničare svoga naroda, islamizirane Srbe, izdajnike, ljude tvrda srca i kratke pameti, koji žele da žive i na svome i na našem, i da nas, što je moguće pre, ukinu kao narod”.
Zuković je bez sumnje jedan od primjera agresivne srpske kampanje protiv “ustaša i Turaka, koji po tradiciji ponovo bivaju označeni kao mitski neprijatelji Srba”. Pri tome su svi Hrvati ustaše, a svi Muslimani/Bošnjaci zapravo Turci. “Islam je tretiran kao neevropska religija, kao da hrišćanstvo nije došlo sa istog geopolitičkog prostora, a muslimani tek kao ‘rezultat osvajanja jedne azijske sile’, ne ulazeći u dubinu i kompleksni sadržaj pitanja”.
Alijini hrtovi
Kao zanimljivost ističe da su se Srbima vraćali oni njihovi preobraćenici koji su dosezali najveće intelektualne, naučne i umjetničke visine, te na ovom mjestu redom nabraja: Jorjo Tadić, Ivan Meštrović, Petar i Antun Kolendić, Ivo Andrić, Meša Selimović, te za njih kaže: “Nama takvi, zapravo, i trebaju, i mi se divimo njihovom intelektualnom i moralnom podvigu. Jer, nije nimalo teško, niti je kakva zasluga Srbinom se roditi, ali je muka Srbinom postati i ostati”.
Za Srbe koji nisu naklonjeni srpskoj politici kaže da su “današnji najveći izdajnici i izrodi, te Alijini hrtovi”. U tekstu pod naslovom “Oni i Mi” govori o opasnom, visprenom nerijatelju i njegovom načinu promišljanja, koji je nečastan ‘kakav jeste’ postepeno, poput bolesti, uvlači u sve pore, pa tako i u kulturu i tradiciju “Nebeskog naroda” koji je tog procesa infiltracije nesvjestan, pa nešto tuđe, nazadno i istočjnačko prima kao svoje.
Posebnu opasnost po srpski narod Zuković vidi u “Vatikanu, zadrtom Poljaku Vojtili, saudijskom kralju Fahdu, Bušu i SAD-u, Međunarodnoj zajednici, katoličanstvu itd”. Hrvate naziva balkanskim policajcem – smatra ih konvertitima. Izetbegovića naziva fundamentalistom. U takvoj podjeli nasuprot zlu stoji apsolutno dobro, koje predstavljaju “braća Rusi i velika i moćna Rusija”.
Tvrdi da “veseli Srbi” nisu mogli nikuda bježati, te su bili primorani da se “turče” i da se “katoliče”. Posebnu temu posvećuje “podobnim Srbima”, tzv. Srbima koji su izdali vlastiti narod, “Srbi janjičari, Srbi dobro isprobani i dresirani da rade u korist vlastite štete… Stoga dragi sunarodnici, ako i smognete snage da ih slušate i da ih gledate, i da ih čitate, ništa im nemojte verovati! Oni drsko i bestidno lažu…”, jer su ostali u “Alijinoj državi”. (mojinfo.ba)
Originalnu objavu možete da pogledate na ovom linku.
Velikosrpska politika književnika Ljubomira Zukovića – “Ustaše i Turci (Bošnjaci) su mitski neprijatelji Srba”
